Sklep	Aukcje	Forum	Biuletyn	Klipy	Napisz do nas

Dirt-jumping

Najbardziej znane w Polsce odłamy mtbikingu to cross-country, dual, downhill. Niewielu mtbikerów ma pojęcie o takiej dziedzinie jak dirt-jumping. Ten rodzaj sportu uprawiany jest głównie przez bmx-owców. Chłopaki jeżdżący na dużych kółkach podpatrzyli to i najwyraźniej im się spodobało. Za naszymi granicami sport ten jest mocno rozwinięty, a u nas niekiedy nawet hamowany, czego przykładem są organizowane wielkie imprezy dla mas, gdzie zapomina się o dircie - jednym z bardziej widowiskowych sportów z udziałem rowerów.

W bardziej rozwiniętych krajach istnieje już wiele torów do uprawiania dirtu, gdzie swoje umiejętności prezentują zarówno mtbikerzy jak i bmx-owcy. Za granicami naszego wspaniałego państwa rozgrywane są zawody w dirt-jumpingu przy okazji zawodów zjazdowych, jak i na różnego rodzaju targach czy festiwalach. Tam organizatorzy szybko zauważyli, iż jest to sport widowiskowy, ściągający mnóstwo gapiów i kibiców. W naszym kraju dirt dopiero się rozwija i nie jest jeszcze tak popularny jak zjazd i dual. Może dlatego, że jest on bardziej wymagający?

Niezbędne

Do skakania na dircie trzeba mieć wielkie jaja. Tu nie wystarczy kupić sobie zjazdowy rower i po prostu skakać. Każdy, kto chce zacząć skakać na dirtowych hopach, powinien dużo trenować. To z kolei wymaga żelaznej kondycji i wielkiego zapału. Najlepiej jest zaczynać na malutkich hopach, nie porywając się z motyką na słońce. Hopy do nauki mogą być różne, jednak najważniejsze jest to, by na początku były całkowicie bezpieczne. W przeciwnym wypadku można się szybko zrazić do dirtu. Dobrze jest się uczyć na tzw. tabletopach. Są to hopki, gdzie pomiędzy wybiciem a lądowaniem nie występuje dziura (patrz zdjęcie). Na tych właśnie hopach nie ma ryzyka zbyt krótkiego skoku i nie trafienia w obszar przeznaczony na lądowanie. Profesjonalne hopy do dirtu (powoli, ale nieśmiało powstające w Polsce) między wybiciem a lądowaniem posiadają taką dziurę, gdzie nie da się lądować.

Naukę skakania należy zacząć od wybudowania hopki wraz z lądowaniem. Do budowy hopek potrzebne nam będą przede wszystkim: dobra miejscówka na odludziu, sporo chęci, kilka ambitnych osób oraz łopaty, grabie, ubijaczki (ew. ciężki, "wielkostopy" kolega), czasami kilof. Kiedy te warunki zostaną spełnione możemy zacząć kopanie.

Miejscówka

Najlepiej ustronne miejsce, gdzie nie wieje wiatr i nie pojawi się żaden bej koparką i nie zniszczy naszej pracy. Należy pamiętać o ziemi - nie może mieć zbyt wiele kamieni (utrudni kopanie i można pokaleczyć się przy upadkach). Dobrze by było gdyby w pobliżu była woda, którą należy zraszać co jakiś czas hopę, zarówno przy budowie jak i późniejszym użytkowaniu. Podczas budowy ziemia powinna być mokra, ponieważ hopa wtedy dłużej zachowa swoje gabaryty. Poza tym polewanie jej po skończonej jeździe, utwardzi ją. Nigdy nie powinno się skakać kiedy hopa jest mokra, ponieważ tym sposobem się ją niszczy, a także grozi to niedoleceniem do lądowania. Wtedy przydatna jest sklejka lub linoleum, które dostosowuje się do profilu wybicia i utwardza go.

Przy budowie należy pamiętać o zachowaniu wymiarów tzn. wysokość hopki, odległości wybicia od lądowania, długości lądowania i o odpowiednim profilu. Wysokość hopy winna oscylować w granicach 1,30 m. Ogólnie przyjęte założenie klasyfikuje hopkę o wysokości 1,60 metra już jako wysoką. Odległość między wybiciem a lądowaniem na początku treningów winna wynosić około 2 metrów, w przypadku "stolika" może być więcej. Początkującym proponowałbym budowę "stolika", ponieważ można skakać na nim bez strachu, a upadki nie są aż tak drastyczne w konsekwencjach. Odpowiedni profil wybicia zależy od upodobań. Gdy hopka ma profil zakończony pionem to wybija wyżej. Jej wysokość należy uwzględnić przy określaniu odległości od lądowania do wybicia. Idealnym sposobem kształtowania rzeźby najazdu jest najeżdżanie rowerem od podstawy wybicia do około połowy jego długości (trzymając rower za kierownicę). Jest to także sposób na to, by wybicie nie posiadało garbów. Do tego celu można też użyć koła od samochodu.

Profil lądowania

Lądowanie powinno mieć najmniej 1,5 długości roweru i nachylone powinno być pod kątem od około 30 do 40 stopni do powierzchni ziemi. Jeśli jednak potrafisz już skakać możesz zrobić je nieco bardziej strome. Większe nachylenie stosuje się przy budowie hop w rytmie, po to, by lepiej napędzały na kolejną przeszkodę.

Po wybudowaniu, i odpowiednim wyprofilowaniu, obiekt należy zostawić na jakiś czas celem utwardzenia. Jeżeli po długim oczekiwaniu hopka jest nadal mokra (a wy macie ochotę polatać) można przykryć ją sklejką lub jakąś wykładziną w celu utwardzenia.

Praktyka

Najpierw zacznij latać z hopy na wprost tak, by ją wyczuć i nabrać do niej zaufania. Nie przeginaj z szybkością podczas najazdu. Jeżeli już czujesz się na siłach, aby przeskoczyć hopę i wylądować, możesz próbować trików, których jest całe mnóstwo. Każdy ma swoją nazwę. Można też tworzyć swoje. Najbardziej popularne triki to: "No footer" (z ang. foot - noga). Polega na zdjęciu obu nóg z pedałów w locie. "No hander" (z ang. hand - ręka). Jest to wypuszczenie kierownicy z rąk. "Nothing" - całkowite wypuszczenie roweru, "No footed cancan" - przełożenie nóg nad ramą po jednej stronie roweru. Ciężko jest opisać każdy z nich i ich sposób wykonania. Dobrze jest kupić sobie kilka filmów z gwiazdami BMX i motocrossu. Ci drudzy mają o tyle komfortową sytuację, że nierzadko ich skoki trwają kilka sekund, dzięki czemu mają wiele czasu na zabawę z motorem. Jest to dobre teoretyczne przygotowanie do dirt-jumpingu. Polecam także oglądanie zawodów we freestyle'u na motocrossie, które czasami relacjonuje stacja telewizyjna Eurosport.

Profil hopy do dirtu

Najazd należy utwardzić rowerem (nie siedząc na nim), kładąc wcześniej na profil sklejkę lub cienką blachę. Ta czynność pomoże ukształtować odpowiedni łuk, który nie będzie hamował roweru. Wysokość wybicia powinna oscylować w granicach: 150-170 cm.

Lądowanie, czyli sam zjazd, musi być mocno ubite, a jego długość nie powinna być mniejsza niż półtora długości roweru. Wysokość zjazdu winna być wyższa od wybicia o około 20 cm. Odległość pomiędzy wybiciem a lądowaniem od 12 stóp wzwyż. (Stopa to około 30 cm.)

Dominik Drabich - Foto: Artur Holewa

bikeBoard 7/2001